poetry

 

อยากหนีเมือง ไปมองดาว ให้ทั่วฟ้า

เห็นเต็มตา เต็มใจ ได้เต็มที่

เติมความหวัง ความฝัน ให้พอดี

เติมความสุข ความสุนทรีย์ ให้เต็มใจ

-

ดวงดาวเด่นนภาพร่างพราวแสง

เจิดจรัสจำแลงสุกสดใส

กระพริบแล้วกระพริบอีกอยู่ไกลไกล

กลับโลดไล่เล่นแล่นทั่วแผ่นฟ้า

-

อีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นสีเทาหม่น

ทุกข์ระคนทนเหงาเฝ้าโหยหา

รอดาวเพียงดวงหนึ่งจะกลับมา

ก่อนวันที่จันทราจะกล้าแรง

-

ติดอยู่ในเมืองที่ไม่เคยหลับ

ไฟนีออนประดาดับยังขับแสง

รถรา คราคร่ำ สวนแซง

ภายในใจยิ่งแห้งแล้งลงทุกที

-

โปรดเถิด ดาวดวงน้อย จงกลับมา

ภาวนา ด้วยหัวใจที่เต้นถี่

ให้ได้พบ คืนวัน อันแสนดี

แม้วันนี้ สายตา เริ่มพร่ามัว

-

ณ เมืองใหญ่มหานคร

มีหนาว มีร้อน มีดีชั่ว

เดี๋ยวมา เดี๋ยวไป ให้หวาดกลัว

กว่าจะรู้สึกตัวก็เริ่มล้า

-

หากแต่...จะกลับไป ยังไม่สาย

ถึงแม้ตัวจะเดียวดายและด้อยค่า

แต่ยังคงไม่สิ้นหวังและศรัทธา

เมื่อแหงนมองที่ปลายฟ้าราตรีกาล

-

ไม่ว่านับดาว...จากหนึ่ง ถึงเท่าไหร่

ดวงดารายังละไมและอ่อนหวาน

หยุดพักบนทางเดินอันเนิ่นนาน

หยุดอยู่ที่คำว่า"บ้านของเรา"