the commencement chapter I

posted on 01 Jul 2009 22:48 by illus in diary

ย้อนไปเมื่อเย็นวันศุกร์ที่ 26

(วันสุนทรภู่ - วันต่อต้านยาเสพติด -วันครบรอบบริษัท)

ตอนเย็นของวันนั้น ไปรับเสื้อราชปะแตนที่ไปส่งซักแห้งที่ซินไฉ่ฮั้ว (แพงมั่ก ไม่รีบไม่ส่งนะเนี่ย)

ไปรับชุดผ้าปูที่นอนที่หย่อนตะกร้าไว้เมื่อสองวันที่แล้ว จนระหว่างนั้นต้องเอาถุงนอนมาปูรองแทนไปก่อน ที่ร้านซักรีด

กลับมาเปลี่ยนชุด นั่งรถเมล์ ไปต่อใต้ดินจตุจักร

เพื่อไปเอสพลานาด หาคุณพี่สาว

ไปถึงอย่างกระหืดกระหอบ

ก็ไปเดิน ๆ อยู่พักใหญ่ กินอะไรดี กินอะไรดี เพราะพี่กะแฟน ก็กินกันมาแล้วแหละ มานั่งดูเรากิน

สุดท้ายก็ เคเอฟซีขอรับ สั่งข้าวยำไก่ไป

นั่งหลบมุม พี่สาวเอาข้าวที่คุณแม่ทำมาให้จากบ้าน ได้แ่ก่ ปลานิลทอดสองดุ้นเขื่อง และ ต้มยำกุ้งแม่น้ำ มาฝาก อิมพอร์ตจากระยอง

กินอย่างเอร็ดอร่อย แต่รีบนิด ๆ เกรงใจทางร้านหน่อย ๆ เค้าไม่ไล่ก็โอเค ผ่าน กร๊ากกกกก

ปรึกษากับพี่พักใหญ่ เพราะดันไปตบปากรับคำว่าจะไปเซตผมกับพี่ติ๊ก ช่างของ น เนส

แต่พี่ให้ผมไปหาที่หอที่ดินแดง ซึ่ง ตอนนี้พี่สาวผมมาด้วย ไม่สะดวกมั่ก ๆ ในการตาลีตาเหลือกถ่อสังขารไปแต่อรุณเบิกฟ้า

จึงต้อง เอาว่ะ ถึงจะกลัวพี่แกด่า (ทำอะไรเสี่ยงโดนด่าบ่อยจังเว้ย) ก็ต้องโทรไปบอกแคนเซิลพี่เขา

ตอนแรกจะให้แฟนพี่โทรไปหา แล้วทำเสียงเป็นป่วย ไปไม่ได้จริง ๆ เพ่ อ๊ากก จัดฉากสุด ๆ

แต่ก็แค่คิดเล่น ๆ แหละครับ เอาเข้าจริง ก็โทรไปบอกเหตุผลตามจริงไม่ได้อิดออด

พี่แกก็ยอมความไม่ว่าอย่างไร

หลังจากนี้หน้าที่จัดองค์ประกอบ หน้า ผม ก็เป็นของพี่สาวผมอย่างเต็มรูปแบบครับ

วันนั้นเราย้ายขบวนไปกันต่อที่ยูเนียนมอล และเซนลาด ปล่อยให้พี่เลือกวัตถุดิบตามความชำนาญ

กว่าจะถึงหอก็ห้าทุ่มกว่า มาลองซ้อมก่อนอีกพักใหญ่

ถึงได้นอน

ตอนเช้า ตีสี่ครึ่งแน่ะ ไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้มาก่อนในรอบหลายเดือน

แต่กว่าจะออกจากหอได้ ก็เล่นเอาหืดขึ้นคอทีเดียว

ถึงที่หมายประมาณเจ็ดโมงครับ ที่จริงเค้านัดแปดโมง แต่ถูกหลอกให้มาหกครึ่ง ไอ่หยกนะไอ้หยก - * -

แต่วันจริงก็หกครึ่งแหละครับ คงต้องบริหารจัดการเวลาให้ดีกว่านี้

ผมถึงแล้วครับ แต่คุณเพื่อนและช่างภาพ คุณอานน ก็ยังมาไม่ถึง - * -

ก็ถ่ายกับพี่ - แฟนพี่ เพื่อน ๆ ที่มาถึง ไปพลาง ๆ

สักพักตากล้องก็มา

ช็อตแรก เป็นฉากผาดโผนครับ กับการปีนสแตนถ่ายรูปก่อนใครเืพื่อนในวันซ้อมรับรอบวันเสาร์ ก๊ากกกก

จัดไป !

ถ่ายไปเรื่อย ๆ คนก็เริ่มมากันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงเวลาตั้งแถว และเข้าห้องประชุมทำพิธีซ้อมเป็นการต่อไป

...

เที่ยงตรงถ่ายรูปรวมครับ แต่เป็นการถ่ายเฉพาะสาขา ซึ่งเป็นรุ่นสุดท้ายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ หลักสูตรปริญญาตรี (อย่างน้อยก็อีกหลายปี) ที่ใช้รหัส 69 แต่ได้เข็มวิทยฐานะเป็น วศบ

แดดเปรี้ยงครับ เริ่มหมดสภาพ ระหว่างนี้ก็หย่อนบัตร สั่งจองหนังสือ ว่ากันไป

มีซุ้มคาลพิสแลกโต๊ดด้วย สาว ๆ (รุ่นใหญ่) มาบูม เอิ้ก ๆ

และมุมถ่ายรูปจากแคนนอนที่มองดูแล้วก็น่ารักดี

มีเวลาแวบไปจองรูปงานพิธีอีกนิดหน่อย คิดนานเหมือนกัน เพราะชั่งใจระหว่างความคุ้มค่ากับราคา

หลังจากนั้นก็ทยอยถ่ายรูปตามที่ต่าง ๆ ครับ บางที่ไม่ได้เน้นโลเคชั่น เน้นแต่ว่าได้ถ่ายกับเืพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่สละเวลามาร่วมแสดงความยินดีในวันนี้ครับ ได้แก่

เพื่อน ๆ SDCU #4 และเพื่อนวิดวะัทั้งหลายที่มาซ้อมในรอบเดียวกันครับ
เกียรติ ครุฯ #4 กับการ์ดสีขาวใบน่า้ร้าก ขอบคุงค้าฟ+
ป้าเขรือ กับ คุณนุ้ก มอบเข็มกลัด "Approve"
พี่ปู กับตุ๊กตามินิน้องหมาพวงกุญแจ
พี่แมค พี่รหัส กับเสื้อโปโลสีเหลือง (สวยดีครับ แต่ยังไม่ค่อยกล้าใส่ครับ ผมไม่อยู่ขั้วใครครับ เห่อ ๆ )
คุณนิลวรรณ กับ ช่อฝักบัว คาดว่าเป็นแฮนเมด? แต่นอกจากความเป็นของประดับที่ครีเอตดี ยังกินได้อีกด้วย
ตุ๊กตามินิหมีขาวขั้วโลกชุดครุย จากเพื่อน ๆ ที่ทำงานชาวอุ่นใจทั้งหลาย ว้าว ! และดอกทานตะวันจากเขอซิน ที่เวลาหาใครไม่เจอก็ต้องชูขึ้นเป็นสัญลักษณ์ประจำวันกันไปเลย
เพื่อน 6/2 รยว. ที่มาในวันนี้ ทั้ง ไอ่ตั้ม กับช่อหมีแสดงความยินดี ขอบคุณเว้ย !,วศิน (มันใส่ครุยมหาลัยมันมาถ่ายด้วยเว่ย), คุณหมอทรายที่มาจากจันทบุรี, คุณณัฐวรรธก์, อุ่ย, ปุ๊ก, น้ำ และอีกมากมายหลายคน ที่พบเจอกันในโอกาสนี้ทั้งที่นัดหมายและไม่นัดหมาย แค่ได้เจอกันก็ดีใจแ้ว้ว รวมถึงเพือน ๆ รยว ทุกคนนะคร้าบ
คุณน้องรหัส มิ้น และ ทิพ เสาร์นี้เจอกาน
คนที่เราเห็นแว้บ ๆ แต่เราไม่ได้ถ่ายรูปด้วย อุตส่าห์มา ไม่รอกานเลย จำไว้ จำไว้ มองหน้าเดี๋ยวปาด้วยหัวใจ (เสี่ยว!)
อีกหลาย ๆ คน ที่มาในวันนี้ รวมถึงไ่ม่ได้มา แต่ก็ส่งกำลังใจมา รวมถึงมาแต่ไปถ่ายรูปด้วยไม่ัทัน ขอบคุณมาก ๆ คร้าบ วันนั้นโทรศัพท์ชาร์จนเต็มแบตเหลือขีดเดียวเลย

ตกเย็น ยกขบวนไปที่สามย่านกันต่อ เพื่อพบกับอาจารย์ผู้ดูแลหลักสูตรมาตลอดรุ่นที่ผมศึกษา ได้แก่ ผศ. กอบกุล ครับ ในบทอาจารย์นั้น อาจารย์เข้มงวดมั่ก ๆ แต่พอนอกบท อาจารย์ก็น่ารักมาก ๆ ครับ

ขากลับ ฝนตกลงมา รถก็ไม่ค่อยผ่านแถวนั้น โบกก็ไม่รับ

แต่ฝน กลับไม่สร้างอุปสรรค

หากแต่สร้างความชุ่มฉ่ำในใจ

ถึงวันนี้จะเหนื่อยมาก แต่ความประทับใจนั้นมากกว่า

หวังว่าวันจริงจะได้พบทุกคนอีกนะครับ

จุ๊บุ จุ๊บุ